oftewel……ik zit sowieso een week met mijn voet in het gips. Vanmorgen blij weer naar mijn werk, maandagochtend, altijd een geweldig moment. Mijn fiets neem ik nog steeds trouw mee in de trein en bij het station vandaan sprongen de lichten op groen en stoof ik weg.
De eerste straat gaat naar beneden dus een goed begin om flink gang te maken en dan te hopen dat de volgende stoplichten op groen staan zodat ik doorkan en zonder moeite het heuveltje kan pakken wat daarna kon.
Helaas helaas……de stoplichten stonden op rood en er stond een hele sliert autos te wachten dus ik dacht ik neem het voetpad. Terwijl ik dit bedacht gebeurde er iets en ik weet nog niet wat maar ik verloor de macht over het stuur. Tegen een vluchtheuvel kwam ik tot stilstand en daar lag ik in de drukke Melbourne ochtendspits.
Als echte bikkel wilde ik mijn fiets weer pakken om verder te gaan (het licht stond namelijk al lang op groen) maar mijn achterband werkte niet mee. Ik heb nog nooit zon gek wiel gezien maar een banaan zou er jaloers op zijn geweest. Een jongen uit het dorp reed achter me (ook met de fiets) en samen hebben we het achterwiel weer wat rechter gemaakt zodat ik in ieder geval door kon.
Hier en daar voelde ik al wat pijn en toen ik omlaag keek en een gat zag in mijn camoeflagebroek dacht ik "oeps dan zal mijn scheenbeen niet veel beter zijn" en inderdaad van onder mijn knie tot boven mijn sok (nee geen kniekous) is geschaafd.
Enfin, de mede fietser bedankt en hem beloofd dat ik niet meer zo snel zou gaan omdat mijn wiel wat schommelde. Niet alleen dat want ook mijn linker hand op het stuur zat opeens een stuk hoger dan mijn rechter hand terwijl dit nooit het geval was. Dus ook dat was flink gebogen. Onderweg voelde ik niet alleen mijn scheenbeen maar ook mijn rechtervoet die toch wel wat pijnlijk was. In de parkeergarage bij het werk stapte ik af en toen pas merkte ik dat die voet niet helemaal jofel was.
Enfin…achter mijn buro had ik al snel een aantal collegas om me heen staan en ook de EHBO’er die blij was met zijn nieuwe doos (verbanddoos wel te verstaan). Hij heeft mijn scheenbeen ontsmet terwijl ik een natte handdoek om mijn rechtervoet hield. En oh wat was ik blij dat ik gister mijn benen nog onthaard had met al die toeschouwers. Gary was ondertussen ook op de hoogte en die zou me halen om toch even langs de echte eerstehulp te gaan.
Om 11 uur waren we in het ziekenhuis in Bacchus Marsh en om 4 uur stond ik weer buiten met mijn voet in het gips. Deels gips trouwens, het is een soort voet met achterspalk zodat ik evengoed kan douchen. Dit moet er nu een week omheen en dan terug om te kijken of het goed geneest. Het middenvoetsbeentje bij mijn kleine teen is gebroken.
Dus eindelijk eens verplicht rust waar ik me nu al geen raad mee weet!
